بحران کیفیت و وزن نان در بهمئی

به گزارش پایگاه خبری «بهمئی نیوز»، نان به عنوان اصلی‌ترین کالای سبد معیشتی خانوار، در شهرستان بهمئی به جای آنکه قوت لایموت مردم باشد، امروز به کانون اصلی گلایه‌ها و نارضایتی‌های عمومی تبدیل شده است.

وضعیت بغرنج نانوایی‌های شهر لیکک، حکایت از بحرانی دارد که اگر برای آن تدبیری فوری اندیشیده نشود، عواقب آن فراتر از گلایه‌های عمومی خواهد بود.

سقوط کیفیت، همگام با صعود قیمت

تنها چند ماه پس از افزایش قیمت نان، شهروندان بهمئی انتظار داشتند که با تغییر نرخ‌ها، شاهد بهبود کیفیت و خدمات باشند؛ اما واقعیت میدانی حکایت دیگری دارد.

گزارش‌های میدانی و مشاهدات عینی حاکی از آن است که کیفیت نان نه تنها ارتقا نیافته، بلکه با افتی محسوس، عملاً به کالایی نامرغوب تبدیل شده است.

نان‌هایی که یا سوخته به دست مشتری می‌رسند و یا به دلیل ضعف در فرآیند پخت و کیفیت پایین آرد، بلافاصله پس از پخت قابلیت مصرف خود را از دست داده و تبدیل به ضایعات می‌شوند.

تراژدی «کوچک‌سازی»؛ نان‌هایی که سیر نمی‌کنند

در کنار افت کیفیت، موضوع کاهش وزن چانه‌ها به یکی از دغدغه‌های اصلی مردم تبدیل شده است. شهروندان معتقدند برخی نانوایان با ترفند کاهش وزن چانه، عملاً بدون تغییر رسمی قیمت، به صورت غیرمستقیم قیمت نان را برای مصرف‌کننده افزایش داده‌اند، این اقدام که نوعی کم‌فروشی آشکار تلقی می‌شود، فشار مضاعفی را بر سبد معیشتی اقشار کارگر و کم‌درآمد وارد کرده است.

صف‌های طولانی و نانوایی‌هایی که زود می‌بندند

یکی از نکات عجیب در مدیریت فعلی نانوایی‌های بهمئی، پدیده «تعطیلی زودهنگام» است. در حالی که مردم در ساعات اوج تقاضا با صف‌های طولانی و کلافه‌کننده مواجه هستند، بسیاری از نانوایی‌ها به بهانه‌های مختلف از جمله اتمام سهمیه آرد، در میانه روز تعطیل می‌کنند، این وضعیت نه‌تنها اتلاف وقت شهروندان را در پی دارد، بلکه باعث بروز درگیری‌های لفظی و تنش‌های اجتماعی در مقابل درب نانوایی‌ها شده است.

پرسش اینجاست که چگونه نانوایی‌ها در میانه وقت اداری و ساعت فعالیت، سهمیه آرد خود را تمام می‌کنند و آیا نظارتی بر نحوه تخصیص و پخت این سهمیه وجود دارد؟

پاس‌کاری مسئولیت؛ از آرد بی‌کیفیت تا نظارت ضعیف

در سوی دیگر این ماجرا، نانوایان نیز ادعاهای قابل تأملی دارند، آنان توپ را به زمین کیفیت آرد تحویلی می‌اندازند و معتقدند آردی که از مرکز استان یا کارخانه‌های طرف قرارداد تأمین می‌شود، دارای استانداردهای لازم برای پخت نان باکیفیت نیست. با این حال، حتی اگر فرض بر بی‌کیفیتی آرد باشد، آیا این موضوع به تنهایی مجوزی برای کم‌فروشی و تعطیلی خودسرانه است؟ این «پاس‌کاری» مشکلات میان نانوا و متولیان توزیع آرد، در نهایت تنها سفره مردم را کوچک‌تر کرده است.

ضرورت ورود قاطع دستگاه‌های نظارتی

آنچه امروز در بهمئی مشاهده می‌شود، حکایت از ضعف مفرط در نظارت‌های مستمر و میدانی، برخوردهای مقطعی، صدور اخطاریه‌های کاغذی و جلسات بی‌خروجی که تاکنون نتیجه‌ای در سفره مردم نداشته است، دیگر پاسخگو نیست.

مردم بهمئی از فرمانداری، اداره صمت و اتحادیه نانوایان انتظار دارند به جای نگاه اداری به این مقوله حیاتی، با رویکردی «جهادی و سخت‌گیرانه» به میدان بیایند.

شفاف‌سازی در توزیع آرد، بازرسی‌های سرزده از وزن چانه‌ها، برخورد قاطع با متخلفانی که در ساعات قانونی فعالیت نمی‌کنند و الزام نانوایی‌ها به ارتقای کیفیت، از حداقل مطالبات مردم است. نان، خط قرمز معیشتی مردم است و هرگونه سهل‌انگاری در این زمینه، نه تنها بی‌تدبیری مدیریتی، بلکه بازی با سلامت و آبروی جامعه است.

انتظار می‌رود دستگاه‌های نظارتی و متولیان امر پیش از آنکه این نارضایتی‌ها به گره‌های کور مدیریتی تبدیل شود، با ورود قاطع و شفاف، وضعیت نانوایی‌های بهمئی را ساماندهی کنند.

مردم منتظر نتیجه هستند، نه گزارش‌های آماری که هیچ تغییری در کیفیت نان سفره‌شان ایجاد نکرده است.

انتهای خبر /