خبرنگاران؛ قافله‌سالاران واژه‌ در بیابان اخبار

به گزارش پایگاه خبری «بهمئی نیوز»؛ محمود محمدی مسئول مجمع فعالان فضای مجازی استان کهگیلویه و بویراحمد در یادداشتی به مناسبت روز خبرنگار نوشت: سلام بر راست‌قامتان رسالت محوری که همواره نام و نشانشان بی‌نشانی است، آنان که سبز را نشان می‌دهند و خود در بزنگاه‌های تاریخ حقیقت را بر همگان آشکار می‌سازند، بی‌راه نیست بگوییم که اندک حقوق و دستاورد مالی را در قبال زحمات و ایثارشان دریافت می‌کنند، بی‌شک این رسالت زینبی وار نیازمند توجه ملی و ویژه متولیان امر است و این مسیر باید پر امتداد تر از قبل ادامه یابد تا خبرنگار و خبررسان در جایگاه واقعی خود در جامعه دیده و پرورانده شود.

باید دانست و باید نوشت در دل تاریخِ این سرزمین، روزگاری که کاغذها ساکت بودند و حقیقت در پوست خود می‌لرزید، آن زمان این رسانه و خبر بود که جایگاهی بی‌همتا به یک‌باره پیدا کرد، کسانی پا به عرصه نهادند که واژه را به‌جای زخم‌های شمشیر برگزیدند. آن‌ها اهل قلم بودند و پیام‌آوران روشن‌سازی وجدان بیدار. ۱۷ مرداد، تنها یک روز در تقویم نیست؛ یادآور آن طلوع‌های مکرری است که در آن، خبرنگاران نفَسِ صبح را با ورق زدن لحظه‌ها گره زدند. و شبنم صبحگاهی را طلوعی دیگر در میان روشنایی روزگار دیدند.

خبرنگار و خبررسانان جامعه، همواره راه خود را در این یافته‌اند که با کمترین چشم‌داشتی راوی محرومیت‌ها باشند، راوی خدمت‌ها باشند، راوی پویش‌ها و خیرخواهی‌ها باشند، راویِ بی‌ادعای کوچه‌های غبارآلود باشند و این مهم می‌نشیند بر کرانه‌ تحولات؛ آنجا که تاریخ هنوز خلق نشده، اما قلم او، نخستین روایتگر آینده است. او در میانه‌ی گردوغبار ناگفته‌ها، چراغی است که به‌جای روشن کردنِ مسیر، در روشن کردنِ زاویه‌های پنهانِ حقیقت می‌کوشد. او به خاکِ خیابان‌ها، به نفس‌های به شماره افتاده‌ امید، به شوقِ قنوت‌های سحرگاهی و به اشکِ مادرانِ بی‌پناه، معنا می‌بخشد.

روز خبرنگار، اغتنام فرصت است، پاسداشت آن هنر مسئولان است و فرصتی است برای دمیدن در غبارِ فراموشی، برای تکریمِ آنانی که جانِ خویش را در طبقِ اخلاص نهادند تا حقیقت، هرچند تلخ و شاید ناگوار، چونان آبِ زلال بر کامِ تشنه‌ جامعه جاری شود. آن‌ها قافله‌سالارانِ واژه‌اند در بیابانِ اخبار؛ و چه شیرین است این توصیف، نه از سرِ حرفه، که از سرِ رسالت و تعهد و دغدغه مندی. چونان رهگذری که در دلِ شب، فانوس به دست می‌گیرد تا هیچ مسافری در گردابِ تاریکی و غم، گمراه نشود.

وجه تمایز این قلم، این‌گونه است که مسیری روشن و یکتا برایمان پیش‌بینی دارد و این یکتایی همتایی بی‌مانندی دارد و شاید این هنر در آن باشد که نه به ستایشِ بی حدود قدرت می‌نشیند و نه به نکوهشِ بی‌پایانِ ناکامی‌ها. او آیینه‌ای است در میان غبارِ زمانه؛ گاه می‌درخشد و گاه می‌شکند، اما هیچ‌گاه از انعکاسِ آنچه هست، فروگذار نمی‌کند. اوست که میانِ هیاهوی شعارها، نجوای حقیقت را می‌شنود؛ میانِ انبوهِ کلمات، سکوتِ معنا را می‌خواند؛ و میانِ توده‌های خاکستریِ اطلاعات، خطِ نقره‌ای حقیقت را می‌جوید.

امروز روزی است که مشتاقانه باید به دیدار آن رفت، ۱۷ مرداد، امسال متفاوت‌تر از هرسال و روزِ پاسداشتِ عصاره‌ جان‌هایی است که از قلم، سلاحی ساختند برای فتحِ قلعه‌های جهل و تاریکی. آن‌ها که با چشمانی باز در خواب‌زده‌ای جامعه می‌دمند و با قلمی تیز، پرده‌های دروغ را می‌درند. این روز، نه برای بزرگداشتِ یک قشر، بلکه برای ارج‌گذاری بر خویشتنِ آگاهِ انسان معاصر است؛ انسانی که بدونِ راویانِ صادق، در گردابِ شایعات سرگردان می‌ماند.

به قلم آنان که سرو قامت‌اند و جانانه ایستاده‌اند تا مبادا مرزبانان جغرافیای فکری و خبری جامعه دچار مخدوش شدن شود و در شب‌های بی‌خوابی، با چایِ سرد و کاغذهای خسته، روایتِ نسل‌ها را رقم زدند؛ به آنان که در میانِ خمپاره‌ها و تیررس‌ها، از واژه پناهگاهی ساختند برای حقیقت؛ به آنان که هرگز از تکرارِ زیبایِ «آزادیِ اندیشه» خسته نشدند، درود می‌فرستیم. خبرنگار، راویِ لحظه‌های ماندگارِ تاریخ است، و قلمش، خطِّ ممتد آگاهی.

امروز، جرقه‌های زندگان بیشتر سمت‌وسوی امید دارند، و می‌بینیم و می‌شنویم که آوازِ قلم‌ها را می‌شنویم که هنوز بر ورق‌های تاریخ، نجوایِ امید می‌سرایند. و ما، مخاطبانِ این حماسه‌ مکتوب، جز احترام و تحسین، چه داریم برای پیشکش به پیشگاهِ این سردارانِ سپاهِ کلمه؟ باشد که قلمشان همواره‌تر، نگاهشان همواره تیز و راهشان همواره پر از روشناییِ حقیقت باشد.

انتهای خبر /